درد های من 
 جامه نیستند 
 تا ز تن درآورم 
 " چامه و چکامه " نیستند 
 تا به " رشته ی سخن " در آورم 

 نعره نیستند 
 تا ز " نای جان " برآورم 
دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است 
دردهای من 
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست 
 درد مردم زمانه است 
 مردمی که چین پوستینشان 
مردمی که رنگ روی آستینشان 
 مردمی که نامهایشان 
 جلد کهنه ی شناسنامه هایشان 

 درد می کند 
 من ولی تمام استخوان بودنم 
لحظه های ساده ی سرودنم 
 درد می کند 
 انحنای روح من 
 شانه های خسته ی غرور من 
 تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام 

 بازوان حس شاعرانه ام 
 زخم خورده است 
 دردهای پوستی کجا ؟
درد دوستی کجا ؟
این سماجت عجیب 
پافشاری شگفت دردهاست 
 دردهای آشنا 
 دردهای بومی غریب
دردهای خانگی

دردهای کهنه ی لجوج
اولین قلم 
حرف حرف درد را 
 در دلم نوشته است 
 دست سرنوشت 
 خون درد را 
 با گلم سرشته است 

 پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم ؟
درد 
 رنگ و بوی غنچه ی دل است 
 پس چگونه من 
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم ؟
دفتر مرا 
 دست درد می زند ورق

شعر تازه ی مرا 
 درد گفته است 
 درد هم شنفته است 

 پس در این میانه من 
 از چه حرف می زنم ؟
درد ، حرف نیست 
درد ، نام دیگر من است 
 من چگونه خویش را صدا کنم ؟
  

اگر عشق نبود

از غم خبری نبود اگر عشق نبود 
دل بود ولی چه سود اگر عشق نبود ؟
بی رنگ تر از نقطه ی موهومی بود 
این دایره ی کبود ، اگر عشق نبود 
از آینه ها غبار خاموشی را 
عکس چه کسی زدود اگر عشق نبود ؟
در سینه ی هر سنگ دلی در تپش است 
از این همه دل چه سود اگر عشق نبود ؟
بی عشق دلم جز گرهی کور چه بود ؟
دل چشم نمی گشود اگر عشق نبود 
از دست تو در این همه سرگردانی
تکلیف دلم چه بود اگر عشق نبود ؟