شازده کوچولو

بخواب هلیا، دیر است. دود دیدگانت را آزار می دهد. دیگر نگاه هیچ کس

بخار پنجره­ات را پاک نخواهد کرد. دیگر هیچ کس از خیابان خالی کنار خانۀ تو نخواهد گذشت. چشمان تو چه دارد که به شب بگوید؟ سگ های رویای عابری را که از آن سوی باغ های نارنج می گذرد پاره می کند. شب از من خالی ست هلیا. عابر در جستجوی پاره­های یک رویا ذهن فرسوده­اش را می کاود. قماربازها تا صبح بیدار خواهند نشست، و دود، دیدگانت را آزار خواهد داد. آنها که تا صبح بیدار می نشینند ستایشگران بیداری نیستند. رهگذر، پاره های تصورش را نمی یابد و به خود می گوید که به همه چیز می شود اندیشید، و سگ ها را نفرین می کند. نفرین، پیام آور درماندگی است و دشنام برای او برادری است حقیر

هلیا بدان که من به سوی تو باز نخواهم گشت. تو بیدار می نشینی تا انتظار، پشیمانی بیافریند. بگذار تا تمام وجودت تسلیم شدگی را با نفرین بیامیزد؛ زیرا که نفرین، بی ریاترین پیام آور درماندگی ست.

شب های اندوهبار تو از من و تصویر پروانه ها خالی ست.

دیر است برای بازگشتن، برای خواندن تصنیف های کوچه و بازار، برای بوییدن کودکانۀ گل ها

هلیا، برای خندیدن، زمانی است بی حصار و گریزا

آیا هنوز می­انگاری که من از پای پنجره­ات خواهم گذشت؟

هلیا! میان بیگانگی و یگانگی هزار خانه است. آنکس که غریب نیست شاید دوست نباشد. کسانی هستند که ما به ایشان سلام می گوییم و یا ایشان به ما. آنها با ما گرد یک میز می نشینند، چای می خورند، می گویند و می خندند. "شما" را به "تو"، "تو" را به هیچ بدل می کنند. آنها می خواهند که تلقین کنندگان صمیمیت باشند. می نشینند تا بنای تو فرو بریزد. می نشینند تا روز اندوه بزرگ. آنگاه فرارسندۀ نجات بخش هستند. آنچه بخوای برای تو می آورند، حتی اگر زبان تو آن را نخواسته باشد، و سوگند می خورند که در راه مهر، مرگ، چون نوشیدن یک فنجان چای سرد، کم رنج است. تو را نگین می کنند در میان حلقۀ گذشت هایشان. جامه هایشان را می فروشند تا برای روز تولّدت دسته گلی بیاورند و در دفتر یادبودهایشان خواهند نوشت. زمانی فداکاری ها و اندرزهایشان چون زرورقی افسانه ­یی، ضربه های تند توفان را تحمّل می کنند؛ آن توفان که تو را در میان گرفته است. آنها به مرگ و روزنامه ها می اندیشند. بر فراز گردابی که تو واپسین لحظه ها را در آن احساس می کنی می چرخند و فریاد می زنند: من! من! من! من

باید ایشان را در آن لحظۀ دردناک بازشناسی. باید که وجودت در میان تودۀ موّاج و جوشان سپاس معدوم شود. باید که در گلدان کوچک دیدگان تو باغ بی پایان"هرگز از یاد نخواهم برد" بروید. آنگاه دستی تو را از فنا باز خواهد خرید؛ دستی که فریاد می­کشد: من! من! من! من! و نگاهی که تکرار می­کند: من

امّا من از دیگران بیزارم هلیا. در آن طلا که محک طلب کند شک است. شک چیزی به جای نمی گذارد. شک، چیزی به جای نمی گذارد.مهر، متاعی نیست که بشود آزمود و پس از آن، ضربۀ یک آزمایش به حقارت آلوده اش نسازد

نه هلیا... این تقدیر نبود؛ این یک انجماد ارادی بود. این تلخ ترین پوزخند اطاعت بود. ما خوب می دانستیم که قصرها منزلگاه شبکوران است و من آگاه بودم که آنها چه هنگام پرواز خواهند کرد. دست نرم نسیم چرخش بالهایشان به گونه هایمان کشیده می شد و تو می ترسیدی

بارست که ترس، مغلوب خواهد شد

من دیگر در زیر باران تند فروردین و در میان بادهای آذری ننشسته ام که بیایی. و من بار دیگر نخواهم گفت: هلیا! گریز، اصل زندگی است.

گریز از هرآنچه که اجبار توجیه می کند.

بیا بگذریم

هلیا! درد تن، درد روح را سبک تر می کند. و روزهای جمعه، طولانی، بیهوده و نفرت انگیز است؛ اما من روزها را چون سکه های طلا در خواب، گم کرده ام. جمعه رنگی ست مانند همۀ رنگ ها؛ مخلوط رنگ هاست

تو از صدای غربت، تو از فریاد قدرت، و از رنگ مرگ می ترسی؟

هلیا! برای دوست داشتن هر نفس زندگی، دوست داشتن هردم مرگ را بیاموز

و برای ساختن هر چیز نو، خراب کردن هر چیز کهنه را

و- برای عاشق عشق بودن، عاشق مرگ بودن را

افسوس هلیا که نمی دانستی امکان بر همه چیز دست می یابد. امکان فرمانروای نیرومندترین سپاهیانی ست که پیروزی را بالای کلاه خودهای خود چون آسمان احساس می کرده اند. هر مغلوبی تنها به امکان می اندیشد و آن را نفرین می کند، هر فاتحی در درون خویش ستایشگر بی ریای امکان است. امکان می آفریند و خراب می کند. دروازه های هر امکان، انتخاب را محدود کرده است.بسا که "خواستن" از تمام امکانات گدایی کند؛ اما من آن را دوست دارم که به التماس نیالوده باشد

نه هلیا! تحمل تنهایی از گدایی دوست داشتن آسانتر است. تحمل اندوه از گدایی همۀ شادی ها آسانتر است. سهل است که انسان بمیرد تا آنکه بخواهد به تکدی حیات برخیزد

نه هلیا... بگذار که انتظار، فرسودگی بیافریند؛ زیرا تنها مجرمان التماس خواهند کرد

و ما می توانستیم ایمان به تقدیر را مغلوب ایمان به خویش کنیم. آنگاه ما هرگز نفرین کنندگان امکانات نبودیم .

خواب.

تنها خواب هلیا!

دستمال های مرطوب تسکین دهندۀ دردهای بزگ نیستند.

اینک دستی ست که با تمام قدرت مرا بسوی ایمان به تقدیر می راند.

اینک، سرنوشت، همان سرافرازی ازلی خویش را پایدار می بیند .

شاید،شاید که ما نیز عروسک های کوکی یک تقدیر بوده ییم... نمیدانم

     زنده یاد نادر ابراهیمی                                                                                                     

پر کن پیاله را

 کین ناب آتشین، دیریست ره به حال خرابم نمی برد

این جام ها که در پی هم می شود تهی ،

 دریای آتش است که ریزم به کام خویش

گرداب می رباید و آبم نمی برد ...

من با سمند سرکش و جادویی شراب

تا بی کران عالم پندار ، رفته ام

تا کوچه باغ خاطره های گریز پا؛ تا شهر یاد ها

دیگر شراب هم ،

 جز تا کنار بستر خوابم نمی برد...

هان ای عقاب عشق!

از اوج قله های مه آلود دور دست ،

پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد ...

(قيصر امين پور)

                                       من همسن و سال پسر تو هستم ،

تو همسن و سال پدر من هستي.

پسر تو درس مي خواند و کار نمي کند،

من کار مي کنم و درس نمي خوانم.

پدر من نه کار دارد ، نه خانه،

تو هم کاري داري هم خانه ، هم کارخانه ؛

من در کارخانه ي تو کار مي کنم.

و در اينجا همه چيز عادلانه تقسيم شده است:

سود آن براي تو ، دود آن براي من.

من کار مي کنم ، تو احتکار مي کني.

من بار مي کنم ،تو انبار مي کني.

من رنج مي برم،تو گنج ميبري.

من در کارخانه ي تو کار ميکنم.

و در اينجا هيچ فرقي بين من و تو نيست:

وقتي که من کار مي کنم، تو خسته مي شوي،

وقتي که من خسته مي شوم ، تو براي استراحت به شمال مي روي،

وقتي که من بيمار مي شوم ،تو براي معالجه به خارج مي روي.

من در کارخانه ي تو کار مي کنم.

و در اينجا همه کارها به نوبت است:

يک روز من کار مي کنم، تو کار نمي کني،

روز ديگر تو کار نمي کني ، من کار مي کنم.

من در کارخانه ي تو کار مي کنم

کارخانه ي تو بزرگ است.

اما کارخانه ي تو هر قدر هم بزرگ باشد،

از کارخانه ي خدا که بزرگتر نيست.

کارخانه ي خدا از کارخانه ي تو و از همه ي کارخانه ها بزرگتر است.

و در کارخانه ي خدا همه ي کارها به نوبت است،

در کارخانه ي خدا همه چيز عادلانه تقسيم مي شود.

در کارخانه ي خدا ، همه کار مي کنند.

اخبار تبلیغات و اطلاعات سایت

بدين وسيله من رسما" از بزرگسالي استعفا ميدهم و

مسووليت هاي يك كودك هشت ساله را قبول ميكنم.

مي خواهم به يك ساندويچ فروشي بروم و فكر كنم كه

آنجا يك هتل ۵ ستاره است.

مي خواهم فكر كنم كه شكلات از پول بهتر است،چون ميتوان

م آن را بخورم.

مي خواهم زير يك درخت بلوط بزرگ بنشينم و با دوستان

م بستني بخورم.

مي خواهم درون يك چاله آب بازي كنم و بادبادك خود

را در هوا پرواز دهم.

مي خواهم به گذشته برگردم،وقتي همه چيز ساده بود،وقت

ي داشتم رنگ ها را،جدول ضرب را و شعر هاي كودكانه

را ياد مي گرفتم،وقتي نمي دانستم كه چه چيز هايي

نميدانم و هيچ اهميتي هم نمي دادم.

مي خواهم فكر كنم كه دنيا چقدر زيباست و همه راستگو

و خوب هستند.

مي خواهم ايمان داشته باشم كه هرچيزي ممكن است و

ميخواهم كه از پيچيدگي هاي دنيا بي خبر باشم .

مي خواهم دوباره به همان زندگي ساده خود برگردم،

نميخواهم زندگي من پر شود از كوهي از نفرت، دلتنگي،

خبر هاي ناراحت كننده، سردرگمي،افراد دروغگو و دورنگ و................

مي خواهم به نيروي لبخند ايمان داشته باشم،به يك كلمه

محبت آميز،به عدالت،به صلح،به فرشتگان،به

باران،به...

آن روز با تو بودم

امروز بي توام

آن روز كه با تو بودم

- بي تو بودم

امروز كه بي توام

- با توام

شعر فراموش شده اي از فروغ فرخ زاد که در کتابهايش نيست

بادها چون به خروش آيند

عطرها دير نمي پاينداشگ ها لذت امروزند

يادها شادي فردايند

اگر آن خنده ي مهر آلود

بر لبم شعله ي آهي شد

سفر عمر چو پيش آمد

بهره مند توشه ی راهی شد

عشق اگر غم به دلم میداد

یا خود از بند غمم می زست

گره ای بود که در قلبم

اسمان را به زمین می بست

عشق اگر زهر دورویی را

با می هستی من آمیخت

برگ لرزان امیدم را

بر سر شاخه ی شعر آویخت

عشق اگر شعله ی دزدی بود

که تنم در تب آن میسوخت

سوزنی بود که بر لبهام

لب سوزان تو را می دوخت

گر چه امروز تو را دیگر

با من آن عشق نهانی نیست

باز در خلوت من زان یاد

نیست شامی که نشانی نیست

دائم از عشق تو بگسستن 

بر من خسته روا باشد

لیک در مذهب من دانی؟

گله از دوست خطا باشد

چنگ چون تار ز هم بگسست

کس بر آن پنجه نمی ساید

گنه از شدت طوفان هاست

عطر اگر دیر نمی پاید!

سلام بچه ها

خوبین ؟

چطورین؟

خوش میگذره؟

امروز من به یه چیزه مهم پی بردم

فهمیدم که داشتن دوستای خوب تو زندگی از همه چیز قشنگتره

دوستای واقعی

خیلی قشنگه

دوستایی که پشتتنو دوستت دارن

خوشحالم که همچین دوستایی دارم

تا حالا اینقدر زیاد به این موضوع پی نبرده بودم

امروز یقین پیدا کردم

فهمیدم دنیا خییییییییییلی بزرگتر از اون چیزیه که فکر می کردم

تا بعد

شاد باشین

دوستتون دارم

 تقدیم به همه دوستای گلم

ای دوست قبولم کن و جانم بستان

مستم کن و از هر دو جهانم بستان

با هر چه دلم قرار گیرد بی تو

آتش به من اندر زن آنم بستان

                                                       *********

                                                                               من درد تو را ز دست آسان ندهم

                                                                               دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

                                                                                از دوست به یادگار دردی دارم

                                                                              کان درد به صد هزار درمان ندهم

                                      المیترا می دانست که عشق هرگز نمی رود

                                      عشق گر چه تنهاست

                                     اما برای همیشه می ماند

فلاني...؟

مي داني...؟



مي گويند رسم زندگي چنين است!



............ مي آيند



............ مي مانند



......... عادتت مي دهند



....... و مي روند



....... و تو در خود مي ماني



....... و تو تنها مي ماني



راستي نگفتي؟



رسم تو نيز چنين است؟



مثل همه ي فلاني ها هستي؟؟؟؟




من دیگر خسته ام



چشم هايم خسته است



ذهنم پر تشويش



قلبم پر درد


گوش هايم ديگر طاقت هيچ هياهويي ندارند




لحظه هاي بي رحم پي درپي هم مي گذرند



.....................

که دل انگیزترین گلها را روی روبالشی عاشق خود می دوزد

... با تو بودن خوب است

... تو درختی ، من آب

من کنار تو ، آواز بهاران را می خندم و می خوانم ، می گریم و می خوانم

... با تو بودن خوب است

تو قشنگی ، مثل تو ... مثل خودت

باز در دورترین نقطه خاک تنها نشسته ام.

کسی نیست.. تنهایی ..

تنها دریایی هست .. آسمانی... شبی ..منی

دارم ستارگان زمان ها را شمارش میکنم.

اساطیر آسمان .. هرکدام رازی .. دنیایی.

در دوردست خودم تنها نشسته ام..

با خدایی موهوم .

همه جا سکوت. همه چیز خاموش.

گاه تنهایی ما را پگاه هم نمیداند.

هر گاه تنهایی بیاد به سراغ این دل خاک گرفته من.

به جایی خالی در آسمان بالا اشاره میکنم... و میگویم.

میدانم جایی هست.. شاید یک قدم مانده به خدا ..

دیاری هست...

دیار گمشده بودن ما.

آنجا نگاه ما به وسعت بی اندازه یک کوه خواهد رسید.

واژگان صبح آنجا طعم غروب را خوب میفهمند.

آنجا آب بی اشارت جوی کوچ میکند.

و باران سیراب میکند دریا را.

و بادی پی تدبیری درختی شاید میوزد روی نگاه خاک گرفته ما.

دیاری هست..

آن بالا .. پی راه دورترین خاک خدا.

                             ع.ز

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این عشق اتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

                                                        رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت تو را

                                                       با اشک های دیده ز لب شستشو دهم

                                                          رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

                                                          رفتم که با نگفته بخود ابرو دهم

رفتم مگو که چرا رفت ننگ بود

عشق من ونیاز تو و سوز و ساز ما

از پرده ی خموشی و ظلمت چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

                                                                     رفتم که گم شوم چو یکی اشک گرم

                                                                    در لابلای دامن شبرنگ زندگی

                                                                     رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

                                                                    فارغ شوم ز کشمکش وجنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال به اغوش سرد هجر

ازرده از ملامت وجدان گریختم

                                                                ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

                                                                  دیگر سراغ شعله ی آتش ز من نگیر

                                                                میخواستم شعله شوم سرکشی کنم

                                                               مرغی شدم به قفس خسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش

در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

براستی اين تقدير من است

يا سرنوشت توست

كه اينگونه ديواری از جنس فاصله بين نگاهمان

كلاممان و بين دستهامان جدايي افكنده ست

ديرگاهی ست صدای تپش قلبت شوق زيستن

را در من نيفروخته و ترنم صدای مهربانت

سرود هستی را با من تكرار نكرده ست

اينك من در انتظارم

در انتظار،همسرايي با باد

هم نوايي با برگ

هم نشيني با سبزه وهمدلی با مهتاب

من در انتظارم

در انتظار مخمل چشمانت

لطف كلامت

شوق نگاهت

گرمای سوزان سلامت

واحساس قشنگی كه با تو بودن در من ايجاد می كند

آری من مرد هميشه منتظر

در قصه های تو هستم

با من بخوان و با من بمان

برای هميشه......... اي نغمه ساز سرودن

گل سرخي به او دادم گل زردي به من داد

 براي يك لحظه نا تمام قلبم از طپش ايستاد

تاد با تعجب از او پرسيدم مگر از من متنفري....؟

 گفت نه ! باور كن نه ! ولي چون تو را خيلي دوست دارم

 . نميخواهم پس از انكه كام از من گرفتي براي پيدا كردن گل زرد !!.....زحمتي به خود هموار كني

زمستون

تن عریون باغچه تو بیابون

درختا

با پاهای برهنه زیر بارون

نمیدونی تو که عاشق نبودی

چه سخته مرگ گل برای گلدون

گل و گلدون چه شبها

نشستن بی بهانه

واسه هم قصه گفتن عاشقانه

چه تلخه

چه تلخه

باید تنها بمونه قلب گلدون

مثل من

که بی تو

نشستم زیر بارون زمستون

 ********************

زمستون

برای تو قشنگه پشت شیشه

بهاره

زمستونا برای تو همیشه

تو مثل من زمستونی نداری

که باشه لحظه ی چشم انتظاری

گلدون خالی ندیدی

نشسته زیر بارون

گلای کاغذی داری تو گلدون

تو عاشق

نبودی

ببینی تلخه روزای جدایی

چه سخته

چه سخته

بشینم بی تو با چشمای گریون

سر روی شونه هام بذار

                                دل به صدای من بده

آهوی دل نازک من

                               ای به ترانه تن زده

دارو ندارم مال تو

                             تو بد به قلبت راه نده

      وقتی تموم خوبیا

                           از تو چشات شعله زده

                                   *****************

 دارو ندارم مال تو

                                  هر چی که دارم مال تو

صدای سازم مال تو

                               هر چی می ازم مال تو

        ************************************

ای تو بهونه واسه ی

                          گریه های یواشکی

  ای تو تموم سادگی

                           مثل روزای کودکی

میخوام که سقفمونو با

                                 ستاره اندازه کنم

می خوام که تا ته چشات

                               از تو نفس تازه  کنم

              دار و ندارم مال توووو.....